“Ik zal hem de groeten doen…”

Contact met overleden dierbaren

Vandaag hebben we Ome Cor begraven. Cor van Lith is de oudste broer van mijn moeder en hij is 72 jaar geworden. Twee jaar geleden is hij ziek geworden en afgelopen zondag is hij aan deze ziekte overleden. Het ouderlijk gezin van mijn moeder bestond uit naast mijn opa en oma uit 10 kinderen. Zeven jaar geleden overleed mijn vader. Mijn vader heette ook Cor, wat dit verhaal wellicht een beetje verwarrend maakt.

Afgelopen weken is mijn moeder veel bij het gezin van Ome Cor betrokken geweest. Zij weet uit eigen ervaring hoe het is als je partner en vader ziek wordt en het bericht krijgt niet meer beter te worden. Mooi om te zien hoe ze deze ervaring omgezet heeft en de vrouw en kinderen van Ome Cor tot steun in geweest. Natuurlijk was het afscheid nemen emotioneel. Mooi dat dat moment er kon zijn, maar ook moeilijk. Ome Cor zei hierbij tegen mijn moeder: ‘Ik zal Cor (mijn vader dus) de groeten doen.’ Een uitspraak die me tot in mijn hart raakte.

Afgelopen week is Ome Cor overleden. Het afscheid vandaag was mooi en de kinderen van Ome Cor, mijn neven, hebben daar vandaag ieder op hun eigen manier vorm aan gegeven. Fijn om dat als laatste nog voor je vader te kunnen doen. Voor mijn moeder heeft het afscheid op een andere manier nog vervolg gekregen.

Eergisteren kreeg ze ’s ochtends een telefoontje van een oude kennis van mijn vader, met wie ze sinds zijn overlijden af en toe contact had. Mijn vaderwas vroeger damesvoetbaltrainer en deze dame voetbalde destijds bij hem in het elftal. Ook buiten het voetbalveld was er contact en zo herinner ik me bijvoorbeeld dat mijn broer en ik met deze mevrouw eens naar de dierentuin zijn geweest. Maar dat even terzijde.

Woensdagochtend belde ze mijn moeder op dat ze graag even koffie wilde komen drinken. Ze spraken samen af en kletsten gezellig bij onder het genot van een kopje koffie. Tot het moment daar was dat Gerda, zo heet ze, vertelde waarom ze die ochtend bij mam langskwam. ‘Ik heb onze Cor gezien’, zo vertelde ze. Mijn moeder dacht dat ze in verwarring was, want Ome Cor was net overleden, dus die kon ze toch echt niet meer gezien hebben. Wellicht had ze hem verward met Ome Willie? Maar nee, dat was niet het geval. Wat ze bedoelde, was dat ze ons Cor, mijn vader dus, had gezien. Ze had die nacht gedroomd en had hem gezien alsof het een foto was, zo helder en duidelijk. En ze wist op dat moment dat ze de volgende dag even bij mijn moeder langs moest gaan.

En zo geschiedde het dus. Ze ging langs bij mijn moeder en vertelde dat ze mijn vader had gezien. Wat zij niet wist, was dat Ome Cor afgelopen week was overleden. Wat ze ook niet wist, was dat Ome Cor bij het afscheid nemen tegen mam had gezegd dat hij pap de groeten zou doen. Gaande-weg werd voor mijn moeder en voor Gerda duidelijk dat het een mooie boodschap leek te zijn van pap die ons wilde laten weten de groeten van Ome Cor hem bereikt hadden. Hoe mooi en troostend is de gedachte dat je overleden broer liefdevol is opgewacht door je overleden echtgenoot.

Lieve Ome Cor, rust in vrede.